برای مهدی(عج)

منم پیچک

 

همان پیچک که می پیچد به دستانت

 

همان پیچک که میریزد شبنم ها به پای تو

 

همان پیچک که زندانیست در پشت نگاه مهربان تو

 

همان پیچک که میبیند درون باغ آزادی صدای تو

 

منم پیچک

 

همان پیچک که میریزد تمام برگهایش را به زیر گامهای تو

بیا

 

برگرد

 

دل پیچک پوسیدست

 

بیا

 

برگرد

 

درخت سرو خشکیدست

 

بیا اینجا ببین باران نمیبارد

 

بیا اینجا ببین نرگس دگر غنچه نمی آرد

 

هوا سرد است ای خورشید باغ من

 

دل  پیچک برای نور دلتنگ است ای خورشید باغ من

 

به گرد شاخه های انتظارت پیچ خوردم

 

بیا

 

برگرد

 

تا تنها نمردم...

تو و دلم

دلم نشست و گریه کرد نیامدی

                                              

                                               تمام غم درون من جوانه زد نیامدی

 

دلم گرفت برای غربت دلت

                                                 

                                               دلم شکست برای وسعت غمت

 

مگر تمام قلب من نبود محرم تمام آه تو

                                             

                                                مگر تمام حس من نبود تکیه گاه تو

 

مگر نگفتی که لبم فقط به خنده وا شود

                                           

                                               تو رفتی و لب من هم به آه و ناله وا شود

 

تو گفتی خسته ای دگر از آسمان و از زمین

                                          

                                              زمردمی که مهرشان ز روی غصه هست و کین

 

دلم شکست,مگر دلم صفا نداشت

                                           

                                              مگر به عهد و قولمان تا به ابد وفا نداشت

 

بیا ببین که چشم من برای تو پر از نم است

                                       

                                                بیا ببین بدون تو تمام هستیم غم است

 

وقتی رفتی

تو گفتی دوسم داری اندازه آسمون ولی منو گذاشتی,نگفتی پیشم بمون

فهمیدم خسته شدی از من دل شکستهاز وقتی اینو گفتی پر و بالم را بسته

منم شدم مثل تو خسته و دل بریده از تموم این دنیا از شب و ماه,سپیده

دیگه سحر ندارن شبهای نگرونیم دیگه بهار نمیشه تو باغچه بارونیم

یادمه شازده کوچولو مواظب گلش بودتو چی عزیز دلم؟گل تو مال کی بود؟

حالا بدون گل تو بی تو پر پر میشهاگه نیای از غصه بدون گلبرگ میشه

معجزه

و امروز معجزه بود معجزه ای در خور فهم یک انسان

وهیچ انسانی سپاس نگفت این معجزه را

وقلب خدا لرزیدواشک خدا چکید

آنگاه انسان های اعور
 
خنجر دروغ را در چشمشان فرو کردند تانبینند معجزه را

وبا بدن های آلوده به خون اشکهای خدا را به تن ریختند
تا غسل کنند!!!

ودر مقابل قلب شکسته خدا زانو بزنند و برادرانشان را برای خدا سر ببرند و قربانی کنند
و انسان زیر سوال رفت:

وقتی شکمش را هر صبح از نیرنگ پر کرد و تا شب آنقدر پنجه در حلقوم افکند

تا از دهان نیرنگ بالا آورد

خدا این انسانهای اعور را نخواهد بخشید

وآیه های الهی را دیگر نثارشان نخواهد کرد

وهر روز معجزه ایست

خدا هنوز به انسان امید دارد

کاش نرسد روز ناامیدی خدا....

 

باران

باران دیگر نمیبارد
باران دیگر بر خشکزار قلب مردم نمیبارد
اگر هم ببارد آنقدر میبارد تا سیل شود
وخانه دل همه را خراب کند
آنروز زنی میگفت:اشکال از چشم هاست
میگفت چشمهایمان دیگر آسمان را نمیبیند
ومن نگاه کردم به چشم های تک تک رهگذران
آن زن راست میگفت چشم ها کور شدند....
همه پوچ مینگرند
کسی دیگر راه آسمان را بلد نیست...
چه انتظار عبثی دارم!

باران!!!!!

مسافر

 

دیشب بود یا پریشب؟نمیدانم...فقط میدانم تو بودی میخندیدی واشکهای مرا با گرمای محبتت تبخیر میکردی.
دیشب بود یا پریشب؟خواب بودم یا بیدار؟یادم نیست...تنها یاد دارم که شب بود و من میترسیدم از هجوم سایه ها
من بودم و تو وعشق
من بودم و تو وشور
به چشمانت نگاه کردم
چه زلال بود...مثل شبنم
دستهایم را بی اختیار گرفتی و من گرم شدم
صدای قلبم را میشنیدم
صدای قلبم را میشنیدی
ومن به جاده نگاه میکردم
بی انتها بود
با نگاهت گفتی:زود نزد تو خواهم بازگشت
با نگاهم گفتم:با دل تنگم چه کنم؟
اشک از چشم تو چکید روی دستانم
و تو هم نگهت را به جاده دوختی
چشمانت برقی زد
دستانم لرزید
میدانستم وقت رفتن است
چشمهایم را بستم و گفتم:خدایا به تو سپردمش
خدایا نگهدارش باش...
احساس کردم چیزی در دستانم تکان تکان میخورد...چشمهایم را آهسته گشودم
تو قلبت را به من سپرده بودی
از پشت پرده اشکم به جاده نگاه کردم
گامهایت تو را از من دور میکرد....ومن قلبت را به امید بازگشتت به سینه فشردم...
مهربانم مواظب قلبت هستم
مواظب خودت باش...

 

انتظار

دلم هوایت را کرده

دلم هوای بی کسی ات را کرده

دلم مثل دلت بی کس است

آخر کجایی؟

اصلا تو کیستی که اینچنین دل من را بی قرار میکنی؟

من تو را نمی شناسم من با تو غریبه ام

چرا هرچه نگاه میکنم نیستی؟

هرچه بو میکشم بویت نمی آید!!

اصلا بگو چرا منتظرم؟چرا دلم می لرزد؟

بگو این انتظار را کجای جسمم جای دهم؟

قلبم که بی قرار است

چشمانم که خیس است

دستانم که ناتوان است

گلویم؟؟؟؟؟؟

آری این بغض خیس که نمیترکد انتظار توست

انتظار کسی که به بودن یا نبودنش هم شک ذارم

چه کنم؟

 شبم تار است

ستاره امیدم بی نور است

هی چشمک می زند

هی چشمک میزند

وآنگاه که خاموش میشود

قلبم می ایستد و بغضم می ترکد

وپاهایم میلرزد

ودستانم میشکند

و مزه هایم همراه با اشک میریزند...

وچشمانم دیگر نمی بیند

چه آمدنت را چه نبودنت را

ویک صدای دیگر میشنوم

یک دست

یک نوازش

یک قلب

یک احساس

اما دیگر دیر است

دیر آمدی امیدم...دیر آمدی...

دیگر ناتوانتر از آنم که با تو بیایم

می خندی...

اما اشکهایت دستانم را خیس میکند

صدای خنده ات هنوز در گوشم هست

اماقلبم سرد است...

نفس میکشم

دیگر بغضی نیست

اشکی نیست

حسی نیست

چشمانم میبیند...

دستانم کو؟

پاهایم نیست

من هم دیگر نیستم مثل خودت

حالا او چشم براه است

چشم براه من

اما نمیداند من کیستم

همانطور که من ندانستم تو کیستی...

سلام به همه دوستای خوبم که افتخار میدن و نوشته های این حقیر را میخونند.خواستم بگم این نوشته ها فقط بیان احساسات درونی من هستن و من اسم شعر روشون نمیذارم.

با تشکر:معصومه