شعری از حافظ.....

خیال روی تو در هر طریق همره ماست		نسیم موی تو پیوند جان آگه ماست
به رغم مدعیانی که منع عشق کنند		جمال چهره تو حجت موجه ماست
ببین که سیب زنخدان تو چه می‌گوید		هزار یوسف مصری فتاده در چه ماست
اگر به زلف دراز تو دست ما نرسد		گناه بخت پریشان و دست کوته ماست
به حاجب در خلوت سرای خاص بگو		فلان ز گوشه نشینان خاک درگه ماست
به صورت از نظر ما اگر چه محجوب است		همیشه در نظر خاطر مرفه ماست
اگر به سالی حافظ دری زند بگشای		که سال‌هاست که مشتاق روی چون مه ماست

شعری از حافظ.....

چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست		سخن شناس نه‌ای جان من خطا این جاست
سرم به دنیی و عقبی فرو نمی‌آید		تبارک الله از این فتنه‌ها که در سر ماست
در اندرون من خسته دل ندانم کیست		که من خموشم و او در فغان و در غوغاست
دلم ز پرده برون شد کجایی ای مطرب		بنال هان که از این پرده کار ما به نواست
مرا به کار جهان هرگز التفات نبود		رخ تو در نظر من چنین خوشش آراست
نخفته‌ام ز خیالی که می‌پزد دل من		خمار صدشبه دارم شرابخانه کجاست
چنین که صومعه آلوده شد ز خون دلم		گرم به باده بشویید حق به دست شماست
از آن به دیر مغانم عزیز می‌دارند		که آتشی که نمیرد همیشه در دل ماست
چه ساز بود که در پرده می‌زد آن مطرب		که رفت عمر و هنوزم دماغ پر ز هواست
ندای عشق تو دیشب در اندرون دادند		فضای سینه حافظ هنوز پر ز صداست

شعری از حافظ.....

دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست		گفت با ما منشین کز تو سلامت برخاست
که شنیدی که در این بزم دمی خوش بنشست		که نه در آخر صحبت به ندامت برخاست
شمع اگر زان لب خندان به زبان لافی زد		پیش عشاق تو شب‌ها به غرامت برخاست
در چمن باد بهاری ز کنار گل و سرو		به هواداری آن عارض و قامت برخاست
مست بگذشتی و از خلوتیان ملکوت		به تماشای تو آشوب قیامت برخاست
پیش رفتار تو پا برنگرفت از خجلت		سرو سرکش که به ناز از قد و قامت برخاست
حافظ این خرقه بینداز مگر جان ببری		کاتش از خرقه سالوس و کرامت برخاست

شعری از حافظ.....

روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست		می ز خمخانه به جوش آمد و می باید خواست
نوبه زهدفروشان گران جان بگذشت		وقت رندی و طرب کردن رندان پیداست
چه ملامت بود آن را که چنین باده خورد		این چه عیب است بدین بی‌خردی وین چه خطاست
باده نوشی که در او روی و ریایی نبود		بهتر از زهدفروشی که در او روی و ریاست
ما نه رندان ریاییم و حریفان نفاق		آن که او عالم سر است بدین حال گواست
فرض ایزد بگذاریم و به کس بد نکنیم		وان چه گویند روا نیست نگوییم رواست
چه شود گر من و تو چند قدح باده خوریم		باده از خون رزان است نه از خون شماست
این چه عیب است کز آن عیب خلل خواهد بود		ور بود نیز چه شد مردم بی‌عیب کجاست

شعری از حافظ.....

ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست		منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست
شب تار است و ره وادی ایمن در پیش		آتش طور کجا موعد دیدار کجاست
هر که آمد به جهان نقش خرابی دارد		در خرابات بگویید که هشیار کجاست
آن کس است اهل بشارت که اشارت داند		نکته‌ها هست بسی محرم اسرار کجاست
هر سر موی مرا با تو هزاران کار است		ما کجاییم و ملامت گر بی‌کار کجاست
بازپرسید ز گیسوی شکن در شکنش		کاین دل غمزده سرگشته گرفتار کجاست
عقل دیوانه شد آن سلسله مشکین کو		دل ز ما گوشه گرفت ابروی دلدار کجاست
ساقی و مطرب و می جمله مهیاست ولی		عیش بی یار مهیا نشود یار کجاست
حافظ از باد خزان در چمن دهر مرنج		فکر معقول بفرما گل بی خار کجاست

شعری از حافظ.....

ساقیا آمدن عید مبارک بادت		وان مواعید که کردی مرواد از یادت
در شگفتم که در این مدت ایام فراق		برگرفتی ز حریفان دل و دل می‌دادت
برسان بندگی دختر رز گو به درآی		که دم و همت ما کرد ز بند آزادت
شادی مجلسیان در قدم و مقدم توست		جای غم باد مر آن دل که نخواهد شادت
شکر ایزد که ز تاراج خزان رخنه نیافت		بوستان سمن و سرو و گل و شمشادت
چشم بد دور کز آن تفرقه‌ات بازآورد		طالع نامور و دولت مادرزادت
حافظ از دست مده دولت این کشتی نوح		ور نه طوفان حوادث ببرد بنیا

شعری از حافظ.....

سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت		آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت
تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت		جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت
سوز دل بین که ز بس آتش اشکم دل شمع		دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت
آشنایی نه غریب است که دلسوز من است		چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت
خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد		خانه عقل مرا آتش میخانه بسوخت
چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست		همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت
ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم		خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت
ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی		که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت

شعری از حافظ.....

خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است		چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت است
جانا به حاجتی که تو را هست با خدا		کخر دمی بپرس که ما را چه حاجت است
ای پادشاه حسن خدا را بسوختیم		آخر سال کن که گدا را چه حاجت است
ارباب حاجتیم و زبان سال نیست		در حضرت کریم تمنا چه حاجت است
محتاج قصه نیست گرت قصد خون ماست		چون رخت از آن توست به یغما چه حاجت است
جام جهان نماست ضمیر منیر دوست		اظهار احتیاج خود آن جا چه حاجت است
آن شد که بار منت ملاح بردمی		گوهر چو دست داد به دریا چه حاجت است
ای مدعی برو که مرا با تو کار نیست		احباب حاضرند به اعدا چه حاجت است
ای عاشق گدا چو لب روح بخش یار		می‌داندت وظیفه تقاضا چه حاجت است
حافظ تو ختم کن که هنر خود عیان شود		با مدعی نزاع و محاکا چه حاجت است

شعری از حافظ.....

خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت		به قصد جان من زار ناتوان انداخت
نبود نقش دو عالم که رنگ الفت بود		زمانه طرح محبت نه این زمان انداخت
به یک کرشمه که نرگس به خودفروشی کرد		فریب چشم تو صد فتنه در جهان انداخت
شراب خورده و خوی کرده می‌روی به چمن		که آب روی تو آتش در ارغوان انداخت
به بزمگاه چمن دوش مست بگذشتم		چو از دهان توام غنچه در گمان انداخت
بنفشه طره مفتول خود گره می‌زد		صبا حکایت زلف تو در میان انداخت
ز شرم آن که به روی تو نسبتش کردم		سمن به دست صبا خاک در دهان انداخت
من از ورع می و مطرب ندیدمی زین پیش		هوای مغبچگانم در این و آن انداخت
کنون به آب می لعل خرقه می‌شویم		نصیبه ازل از خود نمی‌توان انداخت
مگر گشایش حافظ در این خرابی بود		که بخشش ازلش در می مغان انداخت
جهان به کام من اکنون شود که دور زمان		مرا به بندگی خواجه جهان انداخت

شعری از حافظ.....

ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت		و ای مرغ بهشتی که دهد دانه و آبت
خوابم بشد از دیده در این فکر جگرسوز		کاغوش که شد منزل آسایش و خوابت
درویش نمی‌پرسی و ترسم که نباشد		اندیشه آمرزش و پروای ثوابت
راه دل عشاق زد آن چشم خماری		پیداست از این شیوه که مست است شرابت
تیری که زدی بر دلم از غمزه خطا رفت		تا باز چه اندیشه کند رای صوابت
هر ناله و فریاد که کردم نشنیدی		پیداست نگارا که بلند است جنابت
دور است سر آب از این بادیه هش دار		تا غول بیابان نفریبد به سرابت
تا در ره پیری به چه آیین روی ای دل		باری به غلط صرف شد ایام شبابت
ای قصر دل افروز که منزلگه انسی		یا رب مکناد آفت ایام خرابت
حافظ نه غلامیست که از خواجه گریزد		صلحی کن و بازآ که خرابم ز عتابت

شعری از حافظ.....

گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب		گفت در دنبال دل ره گم کند مسکین غریب
گفتمش مگذر زمانی گفت معذورم بدار		خانه پروردی چه تاب آرد غم چندین غریب
خفته بر سنجاب شاهی نازنینی را چه غم		گر ز خار و خاره سازد بستر و بالین غریب
ای که در زنجیر زلفت جای چندین آشناست		خوش فتاد آن خال مشکین بر رخ رنگین غریب
می‌نماید عکس می در رنگ روی مه وشت		همچو برگ ارغوان بر صفحه نسرین غریب
بس غریب افتاده است آن مور خط گرد رخت		گر چه نبود در نگارستان خط مشکین غریب
گفتم ای شام غریبان طره شبرنگ تو		در سحرگاهان حذر کن چون بنالد این غریب
گفت حافظ آشنایان در مقام حیرتند		دور نبود گر نشیند خسته و مسکین غریب

شعری از حافظ.....

می‌دمد صبح و کله بست سحاب		الصبوح الصبوح یا اصحاب
می‌چکد ژاله بر رخ لاله		المدام المدام یا احباب
می‌وزد از چمن نسیم بهشت		هان بنوشید دم به دم می ناب
تخت زمرد زده است گل به چمن		راح چون لعل آتشین دریاب
در میخانه بسته‌اند دگر		افتتح یا مفتح الابواب
لب و دندانت را حقوق نمک		هست بر جان و سینه‌های کباب
این چنین موسمی عجب باشد		که ببندند میکده به شتاب
بر رخ ساقی پری پیکر		همچو حافظ بنوش باده ناب

شعری از حافظ.....

ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما		آب روی خوبی از چاه زنخدان شما
عزم دیدار تو دارد جان بر لب آمده		بازگردد یا برآید چیست فرمان شما
کس به دور نرگست طرفی نبست از عافیت		به که نفروشند مستوری به مستان شما
بخت خواب آلود ما بیدار خواهد شد مگر		زان که زد بر دیده آبی روی رخشان شما
با صبا همراه بفرست از رخت گلدسته‌ای		بو که بویی بشنویم از خاک بستان شما
عمرتان باد و مراد ای ساقیان بزم جم		گر چه جام ما نشد پرمی به دوران شما
دل خرابی می‌کند دلدار را آگه کنید		زینهار ای دوستان جان من و جان شما
کی دهد دست این غرض یا رب که همدستان شوند		خاطر مجموع ما زلف پریشان شما
دور دار از خاک و خون دامن چو بر ما بگذری		کاندر این ره کشته بسیارند قربان شما
ای صبا با ساکنان شهر یزد از ما بگو		کای سر حق ناشناسان گوی چوگان شما
گر چه دوریم از بساط قرب همت دور نیست		بنده شاه شماییم و ثناخوان شما
ای شهنشاه بلنداختر خدا را همتی		تا ببوسم همچو اختر خاک ایوان شما
می‌کند حافظ دعایی بشنو آمینی بگو		روزی ما باد لعل شکرافشان شما

شعری از حافظ.....

ساقی به نور باده برافروز جام ما		مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما
ما در پیاله عکس رخ یار دیده‌ایم		ای بی‌خبر ز لذت شرب مدام ما
هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق		ثبت است بر جریده عالم دوام ما
چندان بود کرشمه و ناز سهی قدان		کاید به جلوه سرو صنوبرخرام ما
ای باد اگر به گلشن احباب بگذری		زنهار عرضه ده بر جانان پیام ما
گو نام ما ز یاد به عمدا چه می‌بری		خود آید آن که یاد نیاری ز نام ما
مستی به چشم شاهد دلبند ما خوش است		زان رو سپرده‌اند به مستی زمام ما
ترسم که صرفه‌ای نبرد روز بازخواست		نان حلال شیخ ز آب حرام ما
حافظ ز دیده دانه اشکی همی‌فشان		باشد که مرغ وصل کند قصد دام ما
دریای اخضر فلک و کشتی هلال		هستند غرق نعمت حاجی قوام ما

شعری از حافظ.....

دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما		چیست یاران طریقت بعد از این تدبیر ما
ما مریدان روی سوی قبله چون آریم چون		روی سوی خانه خمار دارد پیر ما
در خرابات طریقت ما به هم منزل شویم		کاین چنین رفته‌ست در عهد ازل تقدیر ما
عقل اگر داند که دل دربند زلفش چون خوش است		عاقلان دیوانه گردند از پی زنجیر ما
روی خوبت آیتی از لطف بر ما کشف کرد		زان زمان جز لطف و خوبی نیست در تفسیر ما
با دل سنگینت آیا هیچ درگیرد شبی		آه آتشناک و سوز سینه شبگیر ما
تیر آه ما ز گردون بگذرد حافظ خموش		رحم کن بر جان خود پرهیز کن از تیر ما

شعری از حافظ.....

رونق عهد شباب است دگر بستان را		می‌رسد مژده گل بلبل خوش الحان را
ای صبا گر به جوانان چمن بازرسی		خدمت ما برسان سرو و گل و ریحان را
گر چنین جلوه کند مغبچه باده فروش		خاکروب در میخانه کنم مژگان را
ای که بر مه کشی از عنبر سارا چوگان		مضطرب حال مگردان من سرگردان را
ترسم این قوم که بر دردکشان می‌خندند		در سر کار خرابات کنند ایمان را
یار مردان خدا باش که در کشتی نوح		هست خاکی که به آبی نخرد طوفان را
برو از خانه گردون به در و نان مطلب		کان سیه کاسه در آخر بکشد مهمان را
هر که را خوابگه آخر مشتی خاک است		گو چه حاجت که به افلاک کشی ایوان را
ماه کنعانی من مسند مصر آن تو شد		وقت آن است که بدرود کنی زندان را
حافظا می خور و رندی کن و خوش باش ولی		دام تزویر مکن چون دگران قرآن ر

شعری از حافظ.....

ساقیا برخیز و درده جام را		خاک بر سر کن غم ایام را
ساغر می بر کفم نه تا ز بر		برکشم این دلق ازرق فام را
گر چه بدنامیست نزد عاقلان		ما نمی‌خواهیم ننگ و نام را
باده درده چند از این باد غرور		خاک بر سر نفس نافرجام را
دود آه سینه نالان من		سوخت این افسردگان خام را
محرم راز دل شیدای خود		کس نمی‌بینم ز خاص و عام را
با دلارامی مرا خاطر خوش است		کز دلم یک باره برد آرام را
ننگرد دیگر به سرو اندر چمن		هر که دید آن سرو سیم اندام را
صبر کن حافظ به سختی روز و شب		عاقبت روزی بیابی کام را

شعری از حافظ.....

صوفی بیا که آینه صافیست جام را		تا بنگری صفای می لعل فام را
راز درون پرده ز رندان مست پرس		کاین حال نیست زاهد عالی مقام را
عنقا شکار کس نشود دام بازچین		کان جا همیشه باد به دست است دام را
در بزم دور یک دو قدح درکش و برو		یعنی طمع مدار وصال دوام را
ای دل شباب رفت و نچیدی گلی ز عیش		پیرانه سر مکن هنری ننگ و نام را
در عیش نقد کوش که چون آبخور نماند		آدم بهشت روضه دارالسلام را
ما را بر آستان تو بس حق خدمت است		ای خواجه بازبین به ترحم غلام را
حافظ مرید جام می است ای صبا برو		وز بنده بندگی برسان شیخ جام را

شعری از حافظ.....

به ملازمان سلطان که رساند این دعا را		که به شکر پادشاهی ز نظر مران گدا را
ز رقیب دیوسیرت به خدای خود پناهم		مگر آن شهاب ثاقب مددی دهد خدا را
مژه سیاهت ار کرد به خون ما اشارت		ز فریب او بیندیش و غلط مکن نگارا
دل عالمی بسوزی چو عذار برفروزی		تو از این چه سود داری که نمی‌کنی مدارا
همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی		به پیام آشنایان بنوازد آشنا را
چه قیامت است جانا که به عاشقان نمودی		دل و جان فدای رویت بنما عذار ما را
به خدا که جرعه‌ای ده تو به حافظ سحرخیز		که دعای صبحگاهی اثری کند شما را

شعری از حافظ.....

دل می‌رود ز دستم صاحب دلان خدا را		دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا
کشتی شکستگانیم ای باد شرطه برخیز		باشد که بازبینیم دیدار آشنا را
ده روزه مهر گردون افسانه است و افسون		نیکی به جای یاران فرصت شمار یارا
در حلقه گل و مل خوش خواند دوش بلبل		هات الصبوح هبوا یا ایها السکارا
ای صاحب کرامت شکرانه سلامت		روزی تفقدی کن درویش بی‌نوا را
آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است		با دوستان مروت با دشمنان مدارا
در کوی نیک نامی ما را گذر ندادند		گر تو نمی‌پسندی تغییر کن قضا را
آن تلخ وش که صوفی ام الخبائثش خواند		اشهی لنا و احلی من قبله العذارا
هنگام تنگدستی در عیش کوش و مستی		کاین کیمیای هستی قارون کند گدا را
سرکش مشو که چون شمع از غیرتت بسوزد		دلبر که در کف او موم است سنگ خارا
آیینه سکندر جام می است بنگر		تا بر تو عرضه دارد احوال ملک دارا
خوبان پارسی گو بخشندگان عمرند		ساقی بده بشارت رندان پارسا را
حافظ به خود نپوشید این خرقه می آلود		ای شیخ پاکدامن معذور دار ما را

شعری از حافظ.....

صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را		که سر به کوه و بیابان تو داده‌ای ما را
شکرفروش که عمرش دراز باد چرا		تفقدی نکند طوطی شکرخا را
غرور حسنت اجازت مگر نداد ای گل		که پرسشی نکنی عندلیب شیدا را
به خلق و لطف توان کرد صید اهل نظر		به بند و دام نگیرند مرغ دانا را
ندانم از چه سبب رنگ آشنایی نیست		سهی قدان سیه چشم ماه سیما را
چو با حبیب نشینی و باده پیمایی		به یاد دار محبان بادپیما را
جز این قدر نتوان گفت در جمال تو عیب		که وضع مهر و وفا نیست روی زیبا را
در آسمان نه عجب گر به گفته حافظ		سرود زهره به رقص آورد مسیحا را

شعری از حافظ.....

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را		به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را
بده ساقی می باقی که در جنت نخواهی یافت		کنار آب رکن آباد و گلگشت مصلا را
فغان کاین لولیان شوخ شیرین کار شهرآشوب		چنان بردند صبر از دل که ترکان خوان یغما را
ز عشق ناتمام ما جمال یار مستغنی است		به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زیبا را
من از آن حسن روزافزون که یوسف داشت دانستم		که عشق از پرده عصمت برون آرد زلیخا را
اگر دشنام فرمایی و گر نفرین دعا گویم		جواب تلخ می‌زیبد لب لعل شکرخا را
نصیحت گوش کن جانا که از جان دوست‌تر دارند		جوانان سعادتمند پند پیر دانا را
حدیث از مطرب و می گو و راز دهر کمتر جو		که کس نگشود و نگشاید به حکمت این معما را
غزل گفتی و در سفتی بیا و خوش بخوان حافظ		که بر نظم تو افشاند فلک عقد ثریا را

شعری از حافظ.....

صلاح کار کجا و من خراب کجا		ببین تفاوت ره کز کجاست تا به کجا
دلم ز صومعه بگرفت و خرقه سالوس		کجاست دیر مغان و شراب ناب کجا
چه نسبت است به رندی صلاح و تقوا را		سماع وعظ کجا نغمه رباب کجا
ز روی دوست دل دشمنان چه دریابد		چراغ مرده کجا شمع آفتاب کجا
چو کحل بینش ما خاک آستان شماست		کجا رویم بفرما از این جناب کجا
مبین به سیب زنخدان که چاه در راه است		کجا همی‌روی ای دل بدین شتاب کجا
بشد که یاد خوشش باد روزگار وصال		خود آن کرشمه کجا رفت و آن عتاب کجا
قرار و خواب ز حافظ طمع مدار ای دوست		قرار چیست صبوری کدام و خواب کجا

شعری از حافظ.....

الا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها		که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل‌ها
به بوی نافه‌ای کاخر صبا زان طره بگشاید		ز تاب جعد مشکینش چه خون افتاد در دل‌ها
مرا در منزل جانان چه امن عیش چون هر دم		جرس فریاد می‌دارد که بربندید محمل‌ها
به می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید		که سالک بی‌خبر نبود ز راه و رسم منزل‌ها
شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل		کجا دانند حال ما سبکباران ساحل‌ها
همه کارم ز خود کامی به بدنامی کشید آخر		نهان کی ماند آن رازی کز او سازند محفل‌ها
حضوری گر همی‌خواهی از او غایب مشو حافظ		متی ما تلق من تهوی دع الدنیا و اهملها

شعری از حافظ.....

سپیده‌دم که صبا بوی لطف جان گیرد		چمن ز لطف هوا نکته برجنان گیرد
هوا ز نکهت گل در چمن تتق بندد		افق ز عکس شفق رنگ گلستان گیرد
نوای چنگ بدانسان زند صلای صبوح		که پیر صومعه راه در مغان گیرد
نکال شب که کند در قدح سیاهی مشک		در او شرار چراغ سحرگهان گیرد
شه سپهر چو زرین سپر کشد در روی		به تیغ صبح و عمود افق جهان گیرد
به رغم زال سیه شاهباز زرین بال		در این مقرنس زنگاری آشیان گیرد
به بزمگاه چمن رو که خوش تماشایی است		چو لاله کاسه‌ی نسرین و ارغوان گیرد
چو شهسوار فلک بنگرد به جام صبوح		که چون به شعشعه‌ی مهر خاوران گیرد
محیط شمس کشد سوی خویش در خوشاب		که تا به قبضه‌ی شمشیر زرفشان گیرد
صبا نگر که دمادم چو رند شاهدباز		گهی لب گل و گه زلف ضیمران گیرد
ز اتحاد هیولا و اختلاف صور		خرد ز هر گل نو، نقش صد بتان گیرد
من اندر آن که دم کیست این مبارک دم		که وقت صبح در این تیره خاکدان گیرد
چه حالت است که گل در سحر نماید روی		چه شعله است که در شمع آسمان گیرد
چرا به صد غم و حسرت سپهر دایره‌شکل		مرا چو نقطه‌ی پرگار در میان گیرد
ضمیر دل نگشایم به کس مرا آن به		که روزگار غیور است و ناگهان گیرد
چو شمع هر که به افشای راز شد مشغول		بسش زمانه چو مقراض در زبان گیرد
کجاست ساقی مه‌روی که من از سر مهر		چو چشم مست خودش ساغر گران گیرد
پیامی آورد از یار و در پی‌اش جامی		به شادی رخ آن یار مهربان گیرد
نوای مجلس ما چو برکشد مطرب		گهی عراق زند گاهی اصفهان گیرد
فرشته‌ای به حقیقت سروش عالم غیب		که روضه‌ی کرمش نکته بر جنان گیرد
سکندری که مقیم حریم او چون خضر		ز فیض خاک درش عمر جاودان گیرد
جمال چهره‌ی اسلام شیخ ابو اسحاق		که ملک در قدمش زیب بوستان گیرد
گهی که بر فلک سروری عروج کند		نخست پایه‌ی خود فرق فرقدان گیرد
چراغ دیده‌ی محمود آنکه دشمن را		ز برق تیغ وی آتش به دودمان گیرد
به اوج ماه رسد موج خون چو تیغ کشد		به تیر چرخ برد حمله چون کمان گیرد
عروس خاوری از شرم رأی انور او		به جای خود بود ار راه قیروان گیرد
ایا عظیم وقاری که هر که بنده‌ی توست		ز رفع قدر کمربند توأمان گیرد
رسد ز چرخ عطارد هزار تهنیتت		چو فکرتت صفت امر کن فکان گیرد
مدام در پی طعن است بر حسود و عدوت		سماک رامح از آن روز و شب سنان گیرد
فلک چو جلوه‌کنان بنگرد سمند تو را		کمینه پایگهش اوج کهکشان گیرد
ملالتی که کشیدی سعادتی دهدت		که مشتری نسق کار خود از آن گیرد
از امتحان تو ایام را غرض آن است		که از صفای ریاضت دلت نشان گیرد
وگرنه پایه‌ی عزت از آن بلندتر است		که روزگار بر او حرف امتحان گیرد
مذاق جانش ز تلخی غم شود ایمن		کسی که شکر شکر تو در دهان گیرد
ز عمر برخورد آن‌کس که در جمیع صفات		نخست بنگرد آنگه طریق آن گیرد
چو جای جنگ نبیند به جام یازد دست		چو وقت کار بود تیغ جان‌ستان گیرد
ز لطف غیب به سختی رخ از امید متاب		که مغز نغز مقام اندر استخوان گیرد
شکر کمال حلاوت پس از ریاضت یافت		نخست در شکن تنگ از آن مکان گیرد
در آن مقام که سیل حوادث از چپ و راست		چنان رسد که امان از میان کران گیرد
چه غم بود به همه حال کوه ثابت را		که موجهای چنان قلزم گران گیرد
اگرچه خصم تو گستاخ می‌رود حالی		تو شاد باش که گستاخی‌اش چنان گیرد
که هر چه در حق این خاندان دولت کرد		جزاش در زن و فرزند و خان و مان گیرد
زمان عمر تو پاینده باد کاین نعمت		عطیه‌ای است که در کار انس و جان گیرد

شعری از حافظ.....

شد عرصه‌ی زمین چو بساط ارم جوان		از پرتو سعادت شاه جهان ستان
خاقان شرق و غرب که در شرق و غرب، اوست		صاحب‌قران خسرو و شاه خدایگان
خورشید ملک‌پرور و سلطان دادگر		دارای دادگستر و کسرای کی‌نشان
سلطان‌نشان عرصه‌ی اقلیم سلطنت		بالانشین مسند ایوان لامکان
اعظم جلال دولت و دین آنکه رفعتش		دارد همیشه توسن ایام زیر ران
دارای دهر شاه شجاع آفتاب ملک		خاقان کامگار و شهنشاه نوجوان
ماهی که شد به طلعتش افروخته زمین		شاهی که شد به همتش افراخته زمان
سیمرغ وهم را نبود قوت عروج		آنجا که باز همت او سازد آشیان
گر در خیال چرخ فتد عکس تیغ او		از یکدگر جدا شود اجزای توأمان
حکمش روان چو باد در اطراف بر و بحر		مهرش نهان چو روح در اعضای انس و جان
ای صورت تو ملک جمال و جمال ملک		وی طلعت تو جان جهان و جهان جان
تخت تو رشک مسند جمشید و کیقباد		تاج تو غبن افسر دارا و اردوان
تو آفتاب ملکی و هر جا که می‌روی		چون سایه از قفای تو دولت بود دوان
ارکان نپرورد چو تو گوهر به هیچ قرن		گردون نیاورد چو تو اختر به صد
قران بی‌طلعت تو جان نگراید به کالبد		بی‌نعمت تو مغز نبندد در استخوان
هر دانشی که در دل دفتر نیامده‌ست		دارد چو آب خامه‌ی تو بر سر زبان
دست تو را به ابر که یارد شبیه کرد		چون بدره بدره این دهد و قطره قطره آن
با پایه‌ی جلال تو افلاک پایمال		وز دست بحر جود در دهر داستان
بر چرخ علم ماهی و بر فرق ملک تاج		شرع از تو در حمایت و دین از تو در امان
ای خسرو منیع جناب رفیع قدر		وی داور عظیم مثال رفیع‌شان
علم از تو در حمایت و عقل از تو با شکوه		در چشم فضل نوری و در جسم ملک جان
ای آفتاب ملک که در جنب همتت		چون ذره‌ی حقیر بود گنج شایگان
در جنب بحر جود تو از ذره کمتر است		صد گنج شایگان که ببخشی به رایگان
عصمت نهفته رخ به سراپرده‌ات مقیم		دولت گشاده‌رخت بقا زیر کندلان
گردون برای خیمه خورشید فلکه‌ات		از کوه و ابر ساخته نازیر و سایه‌بان
وین اطلس مقرنس زرد و ز زرنگار		چتری بلند بر سر خرگاه خویش دان
بعد از کیان به ملک سلیمان نداد کس		این ساز و این خزینه و این لشکر گران
بودی درون گلشن و از پردلان تو		در هند بود غلغل و در زنگ بد فغان
در دشت روم خیمه زدی و غریو کوس		از دشت روم رفت به صحرای سیستان
تا قصر زرد تاختی و لرزه اوفتاد		در قصرهای قیصر و در خانه‌های خان
آن کیست کاو به ملک کند باتو همسری		از مصر تا به روم و ز چین تا به قیروان
سال دگر ز قیصرت از روم باج سر		وز چینت آورند به درگه خراج جان
تو شاکری ز خالق و خلق از تو شاکرند		تو شادمان به دولت و ملک از تو شادمان
اینک به طرف گلشن و بستان همی‌روی		با بندگان سمند سعادت به زیر ران
ای ملهکی که در صف کروبیان قدس		فیضی رسد به خاطر پاکت زمان زمان
ای آشکار پیش دلت هرچه کردگار		دارد همی به پرده‌ی غیب اندرون نهان
داده فلک عنان ارادت به دست تو		یعنی که مرکبم به مراد خودم بران
گر کوششیت افتد پر داده‌ام به تیر		ور بخششیت باید زر داده‌ام به کان
خصمت کجاست در کف پای خودش فکن		یار تو کیست بر سر چشم منش نشان هم کام
من به خدمت تو گشته منتظم		هم نام من به مدحت تو گشته جاودان

شعری از حافظ.....

شد عرصه‌ی زمین چو بساط ارم جوان		از پرتو سعادت شاه جهان ستان
خاقان شرق و غرب که در شرق و غرب، اوست		صاحب‌قران خسرو و شاه خدایگان
خورشید ملک‌پرور و سلطان دادگر		دارای دادگستر و کسرای کی‌نشان
سلطان‌نشان عرصه‌ی اقلیم سلطنت		بالانشین مسند ایوان لامکان
اعظم جلال دولت و دین آنکه رفعتش		دارد همیشه توسن ایام زیر ران
دارای دهر شاه شجاع آفتاب ملک		خاقان کامگار و شهنشاه نوجوان
ماهی که شد به طلعتش افروخته زمین		شاهی که شد به همتش افراخته زمان
سیمرغ وهم را نبود قوت عروج		آنجا که باز همت او سازد آشیان
گر در خیال چرخ فتد عکس تیغ او		از یکدگر جدا شود اجزای توأمان
حکمش روان چو باد در اطراف بر و بحر		مهرش نهان چو روح در اعضای انس و جان
ای صورت تو ملک جمال و جمال ملک		وی طلعت تو جان جهان و جهان جان
تخت تو رشک مسند جمشید و کیقباد		تاج تو غبن افسر دارا و اردوان
تو آفتاب ملکی و هر جا که می‌روی		چون سایه از قفای تو دولت بود دوان
ارکان نپرورد چو تو گوهر به هیچ قرن		گردون نیاورد چو تو اختر به صد
قران بی‌طلعت تو جان نگراید به کالبد		بی‌نعمت تو مغز نبندد در استخوان
هر دانشی که در دل دفتر نیامده‌ست		دارد چو آب خامه‌ی تو بر سر زبان
دست تو را به ابر که یارد شبیه کرد		چون بدره بدره این دهد و قطره قطره آن
با پایه‌ی جلال تو افلاک پایمال		وز دست بحر جود در دهر داستان
بر چرخ علم ماهی و بر فرق ملک تاج		شرع از تو در حمایت و دین از تو در امان
ای خسرو منیع جناب رفیع قدر		وی داور عظیم مثال رفیع‌شان
علم از تو در حمایت و عقل از تو با شکوه		در چشم فضل نوری و در جسم ملک جان
ای آفتاب ملک که در جنب همتت		چون ذره‌ی حقیر بود گنج شایگان
در جنب بحر جود تو از ذره کمتر است		صد گنج شایگان که ببخشی به رایگان
عصمت نهفته رخ به سراپرده‌ات مقیم		دولت گشاده‌رخت بقا زیر کندلان
گردون برای خیمه خورشید فلکه‌ات		از کوه و ابر ساخته نازیر و سایه‌بان
وین اطلس مقرنس زرد و ز زرنگار		چتری بلند بر سر خرگاه خویش دان
بعد از کیان به ملک سلیمان نداد کس		این ساز و این خزینه و این لشکر گران
بودی درون گلشن و از پردلان تو		در هند بود غلغل و در زنگ بد فغان
در دشت روم خیمه زدی و غریو کوس		از دشت روم رفت به صحرای سیستان
تا قصر زرد تاختی و لرزه اوفتاد		در قصرهای قیصر و در خانه‌های خان
آن کیست کاو به ملک کند باتو همسری		از مصر تا به روم و ز چین تا به قیروان
سال دگر ز قیصرت از روم باج سر		وز چینت آورند به درگه خراج جان
تو شاکری ز خالق و خلق از تو شاکرند		تو شادمان به دولت و ملک از تو شادمان
اینک به طرف گلشن و بستان همی‌روی		با بندگان سمند سعادت به زیر ران
ای ملهکی که در صف کروبیان قدس		فیضی رسد به خاطر پاکت زمان زمان
ای آشکار پیش دلت هرچه کردگار		دارد همی به پرده‌ی غیب اندرون نهان
داده فلک عنان ارادت به دست تو		یعنی که مرکبم به مراد خودم بران
گر کوششیت افتد پر داده‌ام به تیر		ور بخششیت باید زر داده‌ام به کان
خصمت کجاست در کف پای خودش فکن		یار تو کیست بر سر چشم منش نشان هم کام
من به خدمت تو گشته منتظم		هم نام من به مدحت تو گشته جاودان

آرزو.....

سقف آرزوهایت را تا جائی بالا ببر كه بتوانی چراغی به آن نصب كنی

جمله

فقط و فقط از ترسیدن بترس

با اقتباس از نپلئون

هر رفتنی رسیدن نیست

اما برای رسیده راهی هم جز رفتن نیست

می خواهم ولی نمی توانم

افسوس که میتوانستم ولی نخواستم

برای اینکه بزرگ شروع کنی لزوما نباید بزرگ باشی ولی برای اینکه بزرگ شوی لزوما باید شروع کنی

سکوت زادگاه سخنان پر معنی است

کسی گه خوابه را می شه بیدار کرد ولی کسی که خودش را بخواب زده را نه

برای مردان بزرگ سدی وجود ندارد

آنها معتقدند :

یا راهی میابیم

یا راهی  میسازیم